Anonim

Omówienie nużycy (Red Mange) u psów

Nużyca, znana również jako red mange lub „demodex”, jest powszechną chorobą skóry u psów spowodowaną mikroskopijnym roztoczem zwanym demodex canis. Te roztocza są częścią normalnej flory skóry i występują w małych ilościach, więc choroba nie jest zakaźna. U predysponowanych osobników liczba roztoczy rośnie, powodując choroby kliniczne.

Dlaczego niektóre psy rozwijają nużycę, a inne nie są zrozumiałe. Uważa się, że jest genetyczny; dotknięte chorobą psy mają defekt układu odpornościowego, który może zostać odziedziczony, co utrudnia utrzymanie roztoczy pod kontrolą.

Rodzaje psiej nużycy

Istnieją różne formy tej choroby: zlokalizowane i uogólnione.

Zlokalizowany Demodex

Ta postać występuje zwykle u psów poniżej jednego roku życia. Nie ma preferencji rasowych ani płciowych. Dotknięte zwierzęta są zazwyczaj zdrowe i rozwinęły się w nich nużyce w wyniku przejściowej choroby lub stresującego zdarzenia.

Pierwszą oznaką zlokalizowanego świerzbu może być przerzedzenie włosów wokół powiek, ust, ust i przednich nóg - typowy wygląd zjadany przez mole. Rokowanie jest zwykle bardzo dobre, a większość zwierząt (90 procent) odzyska spontanicznie. Około 10 procent zwykle zostanie uogólnionych.

Uogólniony Demodex

Uogólniona nużyca może rozpocząć się od zlokalizowanego przypadku lub może objawiać się jako ostra choroba. Jest często kategoryzowany według wieku psa podczas początkowego początku (młodocianego lub dorosłego). Główne rozróżnienie między tymi dwoma typami wynika z różnic w czynnikach predysponujących i prognozach.

  • Uogólniona nużyca o początku młodym ma bardziej korzystne rokowanie. Większość z nich „wyleczy się” w miarę dojrzewania układu odpornościowego, gdzieś pomiędzy ośmioma a trzema latami, w zależności od rasy psa.
  • Uogólniona nużyca u dorosłych ma bardziej ostrożne rokowanie. Zwierzęta te rozwijają nużycę w wyniku innej choroby lub terapii immunosupresyjnej. Nie mają genetycznej predyspozycji do nużycy. Stany związane z nużycą u dorosłych obejmują raka, choroby endokrynologiczne, choroby metaboliczne lub leczenie steroidami. Rokowanie zależy od choroby podstawowej.

    W przypadku postaci uogólnionej stwierdzono genetycznie odziedziczone predyspozycje do choroby. Z tego powodu zwierzęta dotknięte chorobą należy sterylizować. Zarówno kobiety, jak i mężczyźni mają tę samą zdolność do przekazywania genetycznych predyspozycji do nużycy. Uogólniona postać choroby jest znacznie trudniejsza do rozwiązania dzięki terapii, a nawroty po zaprzestaniu terapii są powszechne.

  • Na co uważać

    Objawy kliniczne polegają na nużycy składają się z licznych plastrów pojawiających się na głowie, nogach i tułowiu. Łaty te zwykle przekształcają się w duże obszary wypadania włosów, a rozpad skóry prowadzi do powstawania chrupiących ran.

    Diagnoza demodeksu u psów

    Nużycę diagnozuje się na podstawie obecności objawów i wykonywania głębokich zeskrobań skóry na dotkniętych obszarach. Roztocza można zobaczyć za pomocą mikroskopu. Roztocza są obecne na wszystkich psach, więc same nie stanowią diagnozy świerzbu.

    Leczenie Demodeksu u psów

  • Zlokalizowany. Jeśli twój pies ma zlokalizowaną nużycę, ważne jest, aby monitorować go, aby ustalić, czy choroba pozostanie zlokalizowana, czy też przejdzie do postaci uogólnionej, w zależności od rokowania. Zostaniesz poproszony o wykąpanie psa za pomocą szamponu antybakteryjnego i nałożenie balsamu na dotknięty obszar. Twoje zwierzę będzie potrzebowało dodatkowych skrobaków, aby monitorować postęp lub regresję choroby co 2–3 tygodnie 2 razy.
  • Uogólnione. Jeśli twój pies ma uogólnioną nużycę, będziesz doradzony, aby go wykończyć. Nużyca może być kosztowną i frustrującą chorobą w leczeniu, dlatego ważne jest, aby nie przyczyniać się do jej przedłużenia.

    Leczenie jest konieczne, gdy choroba jest uogólniona. Obejmuje leczenie wtórnych infekcji bakteryjnych i zwalczanie roztoczy. Eliminację roztoczy można osiągnąć za pomocą dipa na bazie amitrazu (Mitaban®) lub za pomocą leków ogólnoustrojowych (milbemycyna i iwermektyna). W zależności od rasy twojego psa lekarz weterynarii wybierze najbardziej odpowiednią terapię. Niektóre terapie nie są zatwierdzone przez FDA (milbemycyna i iwermektyna), nawet jeśli są skuteczne.

    Bardzo ważne jest, aby ściśle przestrzegać instrukcji lekarza weterynarii, aby zminimalizować prawdopodobieństwo wystąpienia działań niepożądanych. Jeśli zastosujesz dip, Twój pies może wymagać przypięcia, aby zwiększyć penetrację i skuteczność tego leczenia. Niekorzystne skutki kąpieli obejmują nadmierną sedację, swędzenie, drżenie i śpiączkę. Rozsądnie jest, aby weterynarz zanurzył psa. Po zanurzeniu ważne jest monitorowanie nadmiernej sedacji. W takim przypadku należy skonsultować się z weterynarzem, ponieważ istnieją leki, które mogą pomóc w odwróceniu tego niepożądanego działania. Również kąpiel usunie pozostałości leku na skórze i przyspieszy powrót do zdrowia.

  • Domowa opieka nad psim Demodeksem

    W domu będziesz musiał podawać antybiotyki przez kilka tygodni w celu leczenia wtórnej infekcji bakteryjnej. Zajmie to cztery tygodnie, jeśli infekcja jest powierzchowna, i osiem do 10 tygodni, jeśli infekcja jest głęboka.

    Będziesz także musiał podać leki doustne (iwermektynę lub milbemycynę), aby zabić roztocza. Przeciętny pies będzie wymagał leków przez minimum trzy miesiące. Zgodność jest bardzo ważna, aby nie powodować oporności na leki.

    Jeśli lekarz weterynarii zdecyduje się na stosowanie kąpieli jako formy terapii, ważne jest, aby pies nie zamoczył się między zanurzeniami, aby zmaksymalizować skuteczność leczenia. Z drugiej strony, jeśli stosowane są inne formy leczenia, być może będziesz musiał kąpać swojego psa regularnie szamponami leczniczymi, aby przyspieszyć powrót do zdrowia i usunąć wtórne infekcje bakteryjne.

    Jeśli twój pies to owczarek collie, Sheltie lub owczarek australijski, nigdy nie należy stosować leków takich jak iwermektyna, ponieważ mogą potencjalnie powodować zagrażające życiu działania niepożądane u tych ras (drżenie, drgawki, śpiączka i śmierć). Inne rasy mogą czasami mieć problemy z tego rodzaju lekami, ale zwykle są łagodniejsze. Należą do nich trudności w chodzeniu, krążeniu, osłabienie tylnych nóg i potykanie się.

    Informacje szczegółowe na temat Demodeksu u psów

    Nużyca jest bardzo częstą chorobą skóry u psów spowodowaną nieprawidłową proliferacją roztoczy Demodex. Każde zwierzę (w tym człowiek) kryje swój własny gatunek roztocza. Roztocza Demodex rzadko powodują choroby u kotów, koni, bydła lub człowieka i nie są zakaźne.

    Roztocza wywołujące chorobę u psa nazywa się Demodex canis. Te roztocza żyją w mieszkach włosowych i gruczołach łojowych, żerując na szczątkach komórkowych. Roztocza, raz wyłączone z psa, nie żyją zbyt długo - tylko około godziny. Cały cykl życia roztocza Demodex składa się z 25 do 30 dni i jest zakończony na hoście. Cztery skrawki cyklu życia mogą być widoczne w skrobakach skóry. Obejmują one jaja w kształcie wrzeciona, larwy sześcionożne, nimfę ośmiogoniastą i dorosłą ośmionogą.

    Patogeneza stanów chorobowych związanych z proliferacją roztoczy Demodex nie jest do końca poznana. Większość zwierząt ma bardzo niskie liczby. U dotkniętych zwierząt roztocza rozmnażają się bardzo licznie w mieszkach włosowych.

    Objawy Demodeksu

  • Zmiany skórne sugerujące nużycę obejmują zaczerwienienie, grudki, krosty, plamy wypadania włosów (łysienie), zaskórniki, łuszczenie się i obszary nadmiernej pigmentacji skóry. Świąd (swędzenie) może, ale nie musi być obecny.
  • Niektóre psy z nużycą nie rozwijają obszarów łysienia, lecz zamiast tego rozwijają się świąd. Psy te można łatwo błędnie rozpoznać jako psy alergiczne, szczególnie ze względu na rozmieszczenie zmian na twarzy i stopach.
  • Istnieją dwie bardzo różne główne postacie kliniczne: młodzieńczy początek (mniej niż dwa lata) i nużyca początku dorosłego (wiek początku większy niż dwa lata).
  • Nużyca nużyca młodzieńcza

    Wersja dla młodocianych jest dalej klasyfikowana jako zlokalizowana i uogólniona. Rokowanie i terapia różnią się w zależności od stanu. Kilka ras psów ma wyższą zapadalność na nużycę, w tym psy afgańskie, terier bostoński, bokser, dalmatyńczyk, chihuahua, buldog angielski, doberman pinczer, amerykański pit bull terrier, owczarek niemiecki, owczarek staroangielski, mops, Shar-Pei, American Staffordshire terier, collie i dog niemiecki.

  • Zlokalizowany formularz. W tej formie dotyczy to tylko jednego obszaru ciała, na podstawie wyników skrobania skóry. Choroba jest zwykle łagodna i samoograniczająca się i może obejmować od jednej do kilku plam ograniczonych, rumieniowatych (zaczerwienionych), łuszczących się łysienia. Do najczęściej dotykanych obszarów należą twarz i stopy. Zakażenie bakteryjne może być obecne i jest odpowiedzialne za rozwój erupcji krostkowej i / lub dróg drenażowych w zależności od głębokości.

    Rokowanie jest dobre, ponieważ ponad 90 procent przechodzi spontaniczną remisję w ciągu trzech do ośmiu tygodni pomimo terapii. Tylko 10 procent zostaje uogólnionych.

  • Formularz uogólniony. Zmiany są obecne w więcej niż jednym obszarze ciała. Psy z pododemodikozą (dotknięte stopy) są klasyfikowane jako uogólnione. Istnieje upodobanie do rasy; powszechnie występującymi rasami są: pit bull, buldog, terier bostoński, beagle, collie, dobermany, bokserki, jamniki, wskaźnik, dalmatyńczyk, shar-pei, shih tzu i Lhasa apso.

    Ta forma jest znacznie cięższą postacią niż forma zlokalizowana, a dotknięte nią psy mają genetycznie odziedziczone predyspozycje do choroby.

    Nawroty są częste, a rokowanie jest strzeżone. Jednak nawet do 50 procent tych przypadków może nadal odzyskać spontanicznie bez leczenia przeciwpasożytniczego, pod warunkiem że zarażone zostanie wtórne zakażenie bakteryjne, ponieważ bakterie mogą być immunosupresyjne.

    Obie płcie należy zneutralizować, nawet jeśli choroba ustąpi spontanicznie bez leczenia.

  • Demodykoza u dorosłych

    Nużyca jest wtórna w stosunku do innej choroby lub terapii immunosupresyjnej. Stany często związane z nużycą u dorosłych obejmują choroby endokrynologiczne, takie jak niedoczynność tarczycy i zespół Cushinga, choroby metaboliczne i nowotwory, takie jak chłoniak.

    Nużycę można również wywołać przez długotrwałe leczenie steroidami. Jest to najczęstsza przyczyna nużycy u dorosłych.

    Prognozowanie nużycy u dorosłych zależy od charakteru chorób leżących u podstaw. W niektórych przypadkach (do 50 procent) w momencie diagnozy nie wykrywa się żadnej choroby podstawowej, ponieważ nużyca może być pierwszą oznaką immunosupresji.

    Dogłębna diagnoza psiej demodeksu

    Rozpoznanie nużycy opiera się na obrazie klinicznym i dodatnich głębokich skrobakach skóry.

  • Skrawki skóry. Podczas wykonywania głębokich zeskrobań skóry należy unikać blizn, zwłóknień i owrzodzeń. Obszary z zaskórnikami są sugerowanymi obszarami do zeskrobywania skóry.

    Skórę należy ścisnąć i wykonać kilka zeskrobań skóry w tym samym kierunku wzrostu włosów, aż do uzyskania krwawienia z naczyń włosowatych. Wyrywanie włosów może być odpowiednią techniką u niektórych psów, u których skrobanie skóry może nie być pozytywne pomimo sugestywnych objawów klinicznych.

  • Biopsja skóry W większości przypadków roztocza można znaleźć na zeskrobaniach skóry, jeśli są odpowiednio wykonane. Wyjątek stanowią świstaki, oblizane ziarniniaki i ciężkie pododermatitis z głębokim ropnym zapaleniem skóry. W takich przypadkach może być konieczna biopsja skóry w celu postawienia diagnozy.

    Zapalenie mieszków włosowych, zapalenie okołogronkowe i naciek pyogranulomatyczny są często spotykane na histopatologii.

  • Dogłębne leczenie psiej demodeksu

  • Obecnie istnieją trzy formy leczenia nużycy. Są to dipy amitrazowe (Mitaban®), milbemycyna (Interceptor®) i iwermektyna (Ivomec®).
  • Mitaban jest jedynym zatwierdzonym przez FDA sposobem leczenia nużycy. Zatwierdzony protokół to jeden zanurzenie co dwa tygodnie, aż do uzyskania trzech kolejnych dwutygodniowych negatywnych skrobań skóry. Jednak na podstawie wyników poprzednich badań większość weterynarzy stosuje mitaban co tydzień, a nie co dwa tygodnie. Zwiększona częstotliwość znacznie zwiększa skuteczność tej terapii.

    Mieszankę (1 fiolka / 2 galony wody) należy przygotowywać co tydzień na świeżo i nie należy jej przechowywać ani używać ponownie do dodatkowych zanurzeń. Zabiegi należy wykonywać w dobrze wentylowanym miejscu, a podczas leczenia należy nosić rękawiczki.

    Psy o średniej / długiej sierści powinny być spięte. Psy powinny być kąpane przed kąpielą. Aby zwiększyć skuteczność dipu Mitaban®, zaleca się stosowanie środka do płukania pęcherzyków (szampon z nadtlenkiem benzoilu).

    Większość psów wymaga od sześciu do dziewięciu zanurzeń, aby uzyskać negatywne skrobanie skóry. Leczenie należy kontynuować do momentu uzyskania trzech kolejnych negatywnych skrobań. Psy nie powinny być zamoczone między zanurzeniami. Psy nie powinny być uspokajane tego samego dnia kąpieli.

    Używaj od 25 do 50 procent siły u ras zabawek, ponieważ są one narażone na zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. Do działań niepożądanych należą depresja, anoreksja, wymioty, swędzenie, niska temperatura ciała, zataczanie się, spowolnienie akcji serca, sedacja, wysoki poziom cukru we krwi i śmierć. Johimbina może być stosowana jako środek odwracający toksyczność amitrazu. Należy zastosować dawkę etykietową lub dawkę 2 etykietową podskórnie przed i / lub po zanurzeniu.

  • milbemycyna w dawce 1, 5 do 2, 5 mg / kg na dobę jest alternatywnym sposobem leczenia nużycy. Przeciętny pies będzie wymagał 90 dni terapii. W przypadkach może być konieczne dłuższe leczenie. Milbemycyna ma taki sam potencjał niepożądanego działania jak iwermektyna, dlatego należy ją stosować z najwyższą ostrożnością u ras wrażliwych na iwermektynę.
  • Iwermektyna codziennie w ilości od 200 do 600 mcg / kg, aż 3 negatywne zadrapania skóry to kolejna opcja. Skuteczność zależy od dawki, dlatego zwiększony sukces jest widoczny na wyższym końcu odstępu między dawkami. Zaleca się stopniowe zwiększanie dawki, aby zminimalizować wystąpienie poważnych działań niepożądanych. Nie należy go stosować u ras wrażliwych na iwermektynę (np. Rasy collie, szelf, owczarki australijskie i inne rasy). Monitorowanie terapii polega na wykonaniu skrobania z 5 reprezentatywnych miejsc, zawsze obejmujących kufę i 2 miejsca między palcami stóp. Jest to leczenie z wyboru wielu lekarzy weterynarii. Daje się go codziennie, aż do ustąpienia objawów, a następnie stopniowo odstawi od piersi w ciągu 2–3 miesięcy.
  • Moksydektyna (Cydectin Injection) jest również zalecana i stosowana z pewnym powodzeniem.
  • Witamina E została zastosowana jako immunomodulator jako terapia wspomagająca w stosunku do powyższych standardowych terapii.
  • Antybiotyki mogą być zalecane w leczeniu wtórnych infekcji skóry i ropnego zapalenia skóry.

    Liczby roztoczy powinny być rejestrowane, a zwierzęta powinny być ponownie zdrapywane w tych samych miejscach i nowych zmianach co 30 dni. Leczenie należy kontynuować co najmniej 30 dni po ostatnim całkowicie ujemnym skrobaniu.

    Psy należy zdrapać w miesiąc po zakończeniu leczenia. Ważne jest, aby pamiętać, że oprócz eliminacji roztoczy istotne jest zajęcie się wtórnymi bakteryjnymi infekcjami skóry i upewnienie się, że nie występują żadne współistniejące choroby, które mogłyby upośledzić zdolność reagowania na leczenie.

  • Dalsza opieka nad Demodeksem u psów

    Nużyca o początkowej fazie rozwoju jest dziedziczona genetycznie, dlatego nie należy stosować psów dotkniętych chorobą. Początkowa postać choroby związana jest z chorobą podstawową i nie można jej zapobiegać.